Hiszpania

Opis - ciąg dalszy

Średniowieczne miasta

Niepozorne dziś miasta, które okres świetności mają za sobą, to często najwspanialsze miejsca w Hiszpanii. Należą do nich na przykład Ciudad Rodrigo (Stara Kastylia), Baeza i Śbeda (Andaluzja), Trujillo i Cáceres (Estremadura), Albarracín (Aragonia) i Santillana (Kantabria).

Zabytki rzymskie

Muzeum i najważniejsze zabytki znajdują się w Méridzie; w Segowii zachwyca niezwykły akwedukt; warto zobaczyć również Italikę (koło Sewilli), Carmonę, Tarragonę i Empśries.

Wędrówki górskie

Najważniejsze rejony to Picos de Europa w Kantabrii i w Asturii oraz Pireneje ciągnące się przez Euskadi, Aragonię (chyba najlepsze tereny) i Katalonię.
Przyroda i parki narodowe. Do najpopularniejszych parków należą Monfragüe (w Estremadurze) i Ordessa (w aragońskiej części Pirenejów).

Kuchnia

Hiszpańska kuchnia ma kilka bardzo charakterystycznych cech. Kraj jest rajem dla miłośników ryb i owoców morza, ponieważ są one podstawą rozmaitych przekąsek (tapas), a przy tym nawet w miejscach oddalonych o setki kilometrów od wybrzeża nie tracą nic ze smaku i świeżości. Niestety, nie należą do tanich, toteż rzadko znajdują się w dolnych zakresach cenowych, może z wyjątkiem najpopularniejszych gatunków ryb, np. dorsza, często solonego, wątłusza oraz kałamarnic. Dlatego trzeba korzystać z tego, co jest dostępne. W restauracjach z owocami morza podaje się często znakomity gulasz rybny – zarzuela i paellas (potrawy z ryżu zawierające także mięso, zwykle z królika lub kurczaka). Paella wywodzi się z Walencji i tam właśnie przyrządza się ją najlepiej, ale w całym kraju jada się różne odmiany tej potrawy.
Mięso jest najczęściej przyrządzane na ruszcie i podawane z kilkoma smażonymi ziemniakami oraz paroma listkami sałaty, bywa solone albo suszone i podawane jako przystawka oraz na kanapkach. Wyśmienita jest jamón serrano, hiszpańska odmiana szynki parmeńskiej. Najlepsze jej rodzaje, pochodzące z Estremadury i Huelvy na południowym zachodzie, są bardzo drogie. Na wsiach często podaje się również dziczyznę. Dania z młodych zwierząt przyrządzane w centralnej części Hiszpanii, np. cochillino (młodziutkie prosię karmione tylko mlekiem matki) czy też lechal (takież jagnię), mogą być mniej zachęcające.
Warzywa to rzadko więcej niż kilka frytek czy gotowanych ziemniaków towarzyszących drugiemu daniu (ale można zamówić dodatkowo). Za to często wstępem do posiłku jest sałatka lub, zwłaszcza na północy, przystawka w postaci pożywnej zupy jarzynowej albo talerza ziemniaków z warzywami.
Na deser w tańszych lokalach podaje się zwykle świeże owoce lub flan, hiszpański crčme caramel. Występuje on często w wersjach regionalnych, takich jak crema catalana w Katalonii czy w Andaluzji tocino de cielo. Jest też dużo rodzajów budyniu (pudín), jak budyń ryżowy czy inne przypominające nasz kisiel. W niektórych ciekawszych restauracjach można natrafić na szefa kuchni, który specjalizuje się w deserach, bądź też sprowadza dulce z miejscowego klasztoru (zwykle są doskonałe). W zasadzie jednak desery nie są najmocniejszym punktem kuchni hiszpańskiej. Zwykle najlepiej pozostać przy owocach i serach.

Wino i inne napoje alkoholowe

Ponad 50% winnic Unii Europejskiej znajduje się na terytorium Hiszpanii, w związku z czym vino (wino) zarówno czerwone (tinto), białe (blanco), jak i różowe (rosado, clarete), to nieodłączny dodatek do każdego posiłku. Wino jest wyjątkowo tanie. Wprawdzie niska cena wiązała się niegdyś z kiepską jakością, ale w ostatnich latach w hiszpański przemysł winiarski zainwestowano ogromne sumy i jakość uległa zdecydowanej poprawie. Warto zainteresować się białymi winami z Galicji oraz czerwonymi z regionów Rioja, Navarra i Ribera del Duero. Cava (hiszpański odpowiednik szampana) pochodzi zwykle z Katalonii i stanowi wyjątkową okazję, podczas gdy Andaluzja znana jest ze swojej sherry i brandy. W przypadku hiszpańskich win warto znać terminologię związaną z procesem dojrzewania wina, co ułatwia znalezienie tego najlepszego. Wina crianza przed sprzedażą muszą dojrzewać przynajmniej przez dwa lata. Czerwone reserva minimum dwa lata, z czego co najmniej rok w beczkach dębowych. Czerwone gran reserva przynajmniej dwa lata w beczce i trzy w butelce. Białe wino gran reserva musi leżakować minimum pięć lat, z tego sześć miesięcy w dębowej beczce.
Najczęstszym butelkowanym gatunkiem spotykanym w tańszych restauracjach i comedores jest Valdepeñas, dobry, masowo produkowany trunek ze środkowych równin Nowej Kastylii. W większości jest to całkiem zwykłe, ale „pijalne” wino, chociaż bodega Los Llanos wytwarza wspaniałe gran reserva w przystępnej cenie. Rioja, z okolic Logroño na skraju Kraju Basków, niewątpliwie zasługuje na to, by być najlepiej znanym, wszędzie dostępnym hiszpańskim winem (warto spróbować Cune, Berberana, Marques de Caceres oraz La Rioja Alta). Innym wysoce cenionym i obecnie modnym rejonem jest Ribera del Duero w Kastylii, gdzie wytwarza się najdroższe wino Hiszpanii, Vega Sicilia, a także inne wspaniałe wina czerwone (Pesquera, Viña Pedrosa oraz Senorio de Nava to nazwy warte zainteresowania). Ponadto są dziesiątki odmian regionalnych. Do najlepszych należą wina z Nawarry (Chivite, Palacio de la Vega) oraz katalońskie (Bach, Raimat, Caus Lubis i Alvaro Palacios). W tym ostatnim regionie powstaje wino musujące – cava (Codorniu, Marques de Monistrol). Także Galicja w swoim umiarkowanym klimacie północnego zachodu produkuje godne uwagi białe wina (Ribeiro, Fefiñanes i Albariño to wybitni wytwórcy). Zwykle jednak w najtańszych lokalach nie można liczyć na szeroki wybór lepszych win hiszpańskich, które zazwyczaj pojawiają się jedynie w obiektach wyższej klasy.