Tunezja

Opis

W Tunezji jest tak wiele atrakcji, że można by nimi obdarować kilka innych krajów, a i tak byłoby co oglądać. Wspaniałe plaże, bezkresna pustynia, niezwykłe zabytki dokumentujące 2,5 tys. lat historii - nawet jeśli państwo jest małe, to cel podróży wielki. Choć ze starożytnej Kartaginy, dziś otoczonej modnymi północnymi dzielnicami Tunisu, nie przetrwało zbyt wiele, w wielu innych miejscach zachowały się budowle z czasów rzymskich. Ruiny amfiteatru w El-Dżem są zaliczane do najwspanialszych pozostałości z czasów rzymskich w Afryce. Świetnością dorównują im ruiny w Bulla Regia czy Dugdze. W Muzeum Bardo w Tunisie można podziwiać niepowtarzalną, jedną z najcenniejszych na świecie, kolekcję rzymskich mozaik. m.in. potężne wały obronne wokół medyn w Safakisie i Susie czy medynę w Tunisie - prawdziwy klejnot architektury islamskiej o ponadtysiącletniej historii. Dla większości turystów liczą się jednak przede wszystkim plaże. Co roku nadmorskie kurorty - Hammamet, Monastir i Humt Suk na Dżerbie - pękają w szwach. Ciepłe morze, gorący piasek i bezchmurne niebo gwarantują udane wakacje. Wieczorem bez trudu można znaleźć sympatyczną knajpkę ze smaczną kuchnią oraz dobrym winem, potańczyć czy pospacerować. Kto lubi wyprawy, też nie będzie zawiedziony. Wystarczy pojechać na południe, by zobaczyć inną Tunezję. Sahara, największa pustynia świata, to raj dla tych, którzy lubią miejsca jeszcze nieskażone cywilizacją. Choć turystów coraz tu więcej, wędrówka na grzbiecie wielbłąda to wciąż przygoda dla wybranych. Równie ciekawe są obrzeża pustyni. Berberyjskie wioski wokół Tatawinu, wioska troglodytów Matmata, solna nizina Szott el-Dżerid, stare miasta-oazy Nefta i Tauzar - atrakcji jest mnóstwo, a wszystkie na długo zapadają w pamięć. Warto odkryć północne wybrzeże, całkowicie odmienne od wypalonego słońcem południa. Cudzoziemcy rzadko tu zaglądają, choć okolice są piękne, malownicze i bardzo spokojne. Gęsto zalesione Góry Krumiri majestatycznie wznoszą się nad wąskim żyznym pasem wybrzeża. Niewielki kurort Tabarka zapewnia sympatyczne plaże i kąpieliska, a górskie miasteczko Ain Draham jest dobrą bazą wypadową w lasy korkowe.

Kiedy jechać?

Do pewnego stopnia wybór jest łatwy. Kto nastawia się na plażowanie, niech przyjedzie w lipcu i sierpniu. Słońca i rozrywek na pewno nie zabraknie, turystów, niestety, także. W sezonie ceny idą w górę, trudniej znaleźć miejsce w hotelu, a środki transportu publicznego są niemiłosiernie zatłoczone. To również czas największych upałów, więc wyprawa na Saharę staje się możliwa właściwie tylko nocą. W okresie kanikuły rozsądnym wyjściem wydaje się skorzystanie z pakietu wakacyjnego (przelot plus nocleg) któregoś z biur podróży. Najlepszą porą na podróż, zwłaszcza dla turystów indywidualnych, jest okres między połową marca a połową maja (pod koniec maja zaczynają się upały). Przyroda, ożywiona zimowymi opadami, w pełni rozkwita, a wiosenne dni są ciepłe i przyjemne. Zwiedzanie południowej części kraju najlepiej zaplanować na listopad. Długie wycieczki w głąb pustyni nie są wtedy tak męczące, kończą się zbiory daktyli, a w Duzie i Tauzarze rozpoczynają się festiwale.

Architektura

W Tunezji jest co oglądać, a różnorodność stylów budzi prawdziwy podziw. Budownictwo rzymskie reprezentują malownicze ruiny w Dugdze czy Kartaginie. Duże wrażenie wywiera koloseum w El-Dżem i świątynie w Sufetuli. Na południu kraju można przyjrzeć się tradycyjnej architekturze berberyjskiej - domostwom tryglodytów w regionie Matmaty oraz ksarom (umocnione spichlerze zbożowe) wokół Tatawinu. Oba miejsca stały się sławne za sprawą filmu Gwiezdne wojny. Tauzar i Nefta słyną z tradycyjnych budowli ceglanych. Wystające z fasady cegły tworzą niezwykle skomplikowane wzory geometryczne. Interesująco przedstawia się także zabudowa Dżerby. Jej domy, wyglądające na minifortece, podobne do warowni i schronów, to pozostałość po gorących czasach charydżytydów. Jest także wspaniała i różnorodna architektura islamska - surowe i funkcjonalne budowle Aghlabidów czy bogato zdobiona architektura Andaluzyjczyków oraz Turków osmańskich. Są meczety z arkadowymi dziedzińcami i prostokątnymi lub oktagonalnymi minaretami, np. w Kairuanie, Tunisie czy Safakisie, oraz bajeczne medresy z mozaikami z terakoty, które na długo zapadają w pamięć.

Architektura wojskowa

Mury obronne wznoszono z głazów i kamieni, do wiązania których wykorzystywano glinę. W ich obrębie mieściły się koszary, spichlerze i arsenały. Typowe mury miały blanki (zębate zwieńczenia zabezpieczające załogę podczas walk) oraz rozmieszczone w równych odstępach wieżyczki. Wspaniałymi przykładami obwarowań obronnych są mury otaczające medynę w Safakisie i Susie. Islamskie bramy (bab) miały przede wszystkim olśniewać, ich przepych znacznie więc przekraczał potrzeby funkcjonalności. Z reguły dwie wieże zakończone blankami, wzniesione z kamiennych bloków, oskrzydlały środkowy wykusz, w którym znajdowała się brama. Łuk często przybierał kształt podkowy, zawartej w kilku przyłuczach. Bramy zdobiono fryzami, maswerkami lub lśniącymi kaflami o żywych barwach. Łuki, nadproża i blanki ozdabiano wzorami geometrycznymi, kwiatowymi lub liścianką, względnie motywami muszli. Najpiękniejsze bramy stoją w Safakisie, Kairuanie oraz Monastirze. Innym typem bramy jest skifa (np. Skifa el- -Kahla w Mahdii), z długim sklepionym przejściem. Cytadele, w zachodnim świecie islamskim zwane kazba, z reguły wznoszono jednocześnie z murami obronnymi oraz bramami. Największe wrażenie robi majestatyczna budowla górująca nad Al-Kaf. W kluczowych, z punktu widzenia obrony, miejscach medyny wznoszono niewielkie forty, zwane bordżami (na szczególną uwagę zasługuje Bordż Ennar w Safakisie). Mianem bordżów określano także wolno stojące zabudowania, jak np. Bordż Ghazi Mustafa na Dżerbie. Innym elementem islamskiej architektury wojskowej był ribat - połączenie klasztoru i fortu. Takie budowle warto obejrzeć, będąc w Susie lub Monastirze. Sztuki plastyczne Malarstwo, które trafiło do Tunezji za sprawą Francuzów, od lat cieszy się dużą popularnością, choć trudno mówić o jakimś charakterystycznym dla tego obszaru stylu. Wśród współczesnych dzieł zainteresowanie budzą obrazy Hédi Turkiego, ze skomplikowanymi wzorami geometrycznymi, oraz prace Ndżi Mahdawiego - wymyślne wariacje na temat arabskiej kaligrafii. Popularnym motywem w malarstwie są sceny z kafeterii, łaźni czy występów muzycznych - codzienność mieszkańców miast i miasteczek. Z tego typu prac znani są Jahii Turki oraz Ammar Farhat. Pewną sławę zyskali również Dżellal Ben Abdallah, Zubeir Turki oraz Abdelaziz Gorgi.

---

Ambasada Tunezji ul. Myśliwiecka 14 00-459 Warszawa Tel: 22 628-2586 22 628-6330 Fax: 22 621-6295

Ambasada RP 5, Impasse No 1, Rue de Cordoue, 2092 El Manar I, Tunis tel. (+0216) 71 873 837, 71 874 843 fax. 71 872 987 e-mail: amb-pologne@email.ati.tn